ЕКИПА во Улцињ, Црна Гора

Во Улцињ течат деновите на „Мундијалот на пријателството“ кој петта година по ред се одржува во Црна Гора, а на едно место ги собира најголемите легенди на југословенскиот спорт.

Постојат средби што одат подалеку од спортот, имиња што будат спомени и луѓе кои, без оглед од каде доаѓаат – нè прават да се чувствуваме како да сме во ист тим. Петтото Светско првенство во пријателство, отворено денеска во Улцињ, им припаѓа токму ним и постои поради нив.

Околу 200 легендарни спортисти од просторите на поранешна Југославија се пречекани оваа година и овој викенд, не само како истакнати гости во Улцињ, туку како пријатели, луѓе што им го разубавиле животот, ги направиле горди, ги обележале нивните детства. Модели за углед, шампиони – затоа што нивните победи сè уште живеат преку почит, човечност.

Од оваа година нови членови на семејството „Мундијал на пријателството“ се и кошаркарите Дино Раѓа, Стојко Вранковиќ, Петар Вилфан, Иво Данеу, скијачот Бојан Крижај, кошаркарката Данира Накиќ, ски-скокачот Примож Улага, кошаркарскиот стратег Жељко Павличевиќ, фудбалерите Звонко Живковиќ, Хусреф Мусемиќ, Мирсад Фазлагиќ, селекторот на скијачката репрезентација на поранешна Југославија, Тоне Вугринец…

Дел од нив на првиот ден од „мундијалските средби“ испратија пораки кои остануваат врежани силно како нов патоказ за спортското пријателство на овие простори.

Данира Накиќ, три пати најдобра кошаркарка во Европа, во 1988, 1989 и 1990 година, зборуваше од сцената на Домот на културата.

„Голема благодарност до Павле Пепѓоновиќ за поканата, мило ми е што сум со вас за првпат. Оваа година, кога видов дека се поканети и други познати кошаркари, тоа беше важен мотив за мене да дојдам. Се радувам на времето што ќе го поминеме заедно, за да евоцираме спомени. За тоа сум благодарна“ – рече една од најдобрите европски кошаркарки во историјата.

Бојан Крижај, легендарен скијач, симбол на југословенското скијање, донесе многу поздрави од Словенија.

„Секогаш ми е убаво да доаѓам во областите на поранешната, заедничка држава. Јас сум јужњачки носталгичар, неколку пати сум бил во Црна Гора, и на скијачките патеки и како мотоциклист. Ги сакам овие простори, мојот дух не ми дава мир и секогаш е радост да ве посетам“ – рече Крижај.

Примож Улага, некогаш голема ѕвезда на Светското првенство во скијачки скокови, освојувач на олимписки медал од Калгари, се обрати од сцената на Културниот центар.

„Секогаш тренирав и работев за да победувам. Триумфите се она што ви дава повеќе енергија, за да добиете нова енергија, да работите уште понапорно… Потоа дојдоа триумфите на другите наши. Сега скијачките скокови ја прават Словенија број еден во светот. Планица е едно од најдобрите места за тренинг на планетата. Успесите ги интересираат и младите луѓе да почнат да тренираат… Не се плашам од идните успеси во скијачките скокови, бидејќи ваквите настани се залог за идните успеси“ – рече Улага.

Дино Раѓа, икона на Сплит и светската кошарка, НБА ѕвезда од деведесеттите, легендарен центар, имаше хумористичен коментар на почетокот.

„’Во зори’, околу 10 часот, кога се разбудив – веќе бев исполнет со енергија. Бидејќи не сум видел некои луѓе како Алилхоџиќ долги 30 години. Многу ми е мило што сум тука. Медалите, победите и успесите се неважни, во споредба со работите што се човечки, кои се над тоа. Зад сè остануваат пријателства, кои сè уште живеат до ден-денес. Тешко е да се споредуваат времињата и генерациите, кошарката се промени стилски, секое време има своја убавина“ – рече тој.

Иво Данеу, легендарниот капитен на кошаркарската репрезентација на Југославија која стана светски шампион за првпат во 1970 година, словенечка спортска икона.

„Нашата модерна ѕвезда Лука Дончиќ ми е како трет син… И ние сме единственото семејство каде што дедо, син и внук играа во еден клубот. Ја знаете ситуацијата кога судиите ме исфрлија од натпреварот минатата сезона Љубљана? Бев смирен како бубачка! Нашето злато во 1970 година – тоа беа времиња што не можат да се споредат со сегашноста. Бевме романтичари, а во тимските спортови најважно не е играчите да бидат врвни, туку тимот да биде како еде. Како овој ваш тим на Светското првенство за пријателство во Улцињ. Да беше до мене, би ве номинирал за Нобелова награда за мир и пријателство“ – рече Иво Данеу.

Стојко Вранковиќ, познатиот хрватски и југословенски центар на најуспешните генерации и селекција од крајот на осумдесеттите и почетокот на деведесеттите, е исто така гостин во Улцињ.

„Голема благодарност до Павле за поканата, по вторпат. Ви благодарам на сите што сте тука со нас и кои се дел од големата приказна за Мундијалот за пријателство. Чест е да се биде со легендите на спортот и новинарството. Поминаа повеќе од 40 години откако Задар ја освои титулата, во градот на кошарката… Тоа е посебна ситуација за сите нас, а по четири децении има многу емоции. Дражен Петровиќ беше мој ривал, но повеќе од сè, голем пријател… Неговата смрт, прерана, тешка за сите нас што игравме за Хрватска во тоа време, не само за мене. Поминаа многу години, но го носиме во нашите срца. Да останеше жив, ќе имвме медали и повеќе успеси. Тешко беше да се преболи неговата смрт, но со пријателите сè е гордо и полесно“ – рече Вранковиќ.